شکیبایی ندارد بیش از این با غم دل تنگم

ندارم راهی از بیدولتی در بزم میخواران

مگر ز آیینه خاطر بشوید اب می ٫ زنگم

سخن ها گریه الود ست و درد اگین حکایت ها

توام خاموش می خواهی در ین محفل مگر سنگم

نوایم جمله نفرین است و فریادم همه نفرت

مزن چنگم بتار دل که سازی نا خوش اهنگم

...

مجالی نیست بر لبهای تلخم نوشخندی را

که هر دم نیش دردی میزند بر چهره اژنگم

ملالتها چنان بردند از جانم شکیبایی

که از بیطاقتی با سایه ی خود نیز در جنگم

حریفی ساده اندیشم ولیک این نقش نوبازان

بجان کوشند و نتوانند الودن به نیرنگم

برنگ خویشتن بهزاد مفتونم که چون امید

"نه از رومم نه از زنگم همان بیرنگ بیرنگم"

"زنده یاد  یداله بهزاد کرمانشاهی"